บทความ จากใจพนักงานสาวออฟฟิต สาวธุรการ ทำงานมา 10 ปี ใช้ชีวิตให้รอดไปวันๆ
!!! เมื่อศีลธรรมและความถูกต้องมันเอาไปจ่ายตลาดแทนเงินสดไม่ได้
จะเรียนหนักแย่งกันสอบไปทำไม ในเมื่อคนเรียนไม่จบ บินหนีไปทำงานต่างประเทศแบบผิดกฎหมาย (ไปเป็นผีน้อย หรือทำงานเทาๆ) กลับบ้านมาไม่กี่ปี มีเงินสดก้อนโต สร้างบ้านหลังใหญ่ ขับรถป้ายแดง มีเงินเก็บ ชาวบ้านชื่นชม โดนไม่สนความถูกผิด ขอแค่มีเงิน
คิดแล้วมันน้อยใจ
ถ้าเราตั้งใจเรียน จบมาทำงานสุจริต เป็นพลเมืองดี เสียภาษี เลี้ยงลูกตามที่สังคมคาดหวัง ทำตามกฎหมายทุกอย่าง...
สิ่งที่เราควรจะได้ในบั้นปลายคืออะไร?
คำตอบในตำราอาจจะบอกว่า "คือความมั่นคงและชีวิตที่สงบสุข" แต่ในความจริงของประเทศไทยปี 2026 นี้... มันคือเงินเดือน 15,000 บาทที่ถูกแช่แข็งไว้ ในขณะที่ค่าครองชีพ ค่าเทอมลูก และข้าวของถีบตัวสูงขึ้นจนแทบไม่หายใจ สิ้นเดือนมาคือการนั่งเครียดกับบิล และคำขู่จากนายจ้างที่ว่า "รับไม่ได้ก็ออกไป เพราะมีคนพร้อมทำแทนอีกเยอะ"
ในขณะที่อีกมุมหนึ่ง...
คนรอบตัวเราหลายคน ที่เรียนไม่สูง หรือเลือกที่จะเดินข้ามเส้นศีลธรรม บินหนีไปทำงานต่างประเทศแบบผิดกฎหมาย (ไปเป็นผีน้อย หรือทำงานเทาๆ) กลับบ้านมาไม่กี่ปี มีเงินสดก้อนโต สร้างบ้านหลังใหญ่ ขับรถป้ายแดง และที่เจ็บปวดที่สุดคือ "สังคมพร้อมก้มหัวให้การยอมรับและยกย่อง โดยไม่สนใจว่าเงินนั้นมาจากไหน"
พอก้มมองดูตัวเองกับครอบครัวที่พยายามทำทุกอย่างตามกฎของรัฐ พยายามสร้างครอบครัวที่อบอุ่นให้ลูก แต่วันหนึ่งกลับมานั่งถามกันเองด้วยซ้ำว่า... ถ้าทางลัดมันรวยเร็วกว่า และสังคมก็แคร์แค่เงินในกระเป๋า แล้วเราจะทนหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน ซื่อสัตย์ไปเพื่ออะไร?
เมื่อศีลธรรมและความถูกต้องมันเอาไปจ่ายตลาดแทนเงินสดไม่ได้ และโครงสร้างเศรษฐกิจมันบีบให้คนต้องดิ้นรนจนแทบกระอักเลือด... วันนี้เรากำลังอยู่ในสังคมที่ลงโทษคนขยันและให้รางวัลคนข้ามเส้นหรือเปล่า?
คำถามนี้ไม่ได้มีไว้โทษใคร แต่มันคือแผลเป็นของคนที่ก้มหน้าก้มตาทำมาหากินสุจริตทุกคน ที่วันหนึ่งเริ่มรู้สึกว่า... ความซื่อสัตย์มันช่างมีราคาแพง และราคาที่ต้องจ่ายมันแพงเกินกว่าที่คนธรรมดาจะแบกไหวแล้วจริงๆ
ไม่รู้ปัญหาตรงนี้ ใครจะเป็นคนแก้ไข หรือ จะปล่อยไปแบบนี้เลื่อยๆในสังคม ?
ก็จะสั่งสอนกันต่อไปรุ่นต่อรุ่น ไปทำงานยังว่าสิรวยเร็วจบ ไม่ต้องเรียนด้วยเปลืองตัง
แล้วประเทศเราจะพัฒนาได้อย่างไร ?
บทความ จากใจพนักงานสาวออฟฟิต สาวธุรการ ทำงานมา 10 ปี ใช้ชีวิตให้รอดไปวันๆ ชวนตั้งคำถามกับสังคม บ้านนอก
!!! เมื่อศีลธรรมและความถูกต้องมันเอาไปจ่ายตลาดแทนเงินสดไม่ได้
จะเรียนหนักแย่งกันสอบไปทำไม ในเมื่อคนเรียนไม่จบ บินหนีไปทำงานต่างประเทศแบบผิดกฎหมาย (ไปเป็นผีน้อย หรือทำงานเทาๆ) กลับบ้านมาไม่กี่ปี มีเงินสดก้อนโต สร้างบ้านหลังใหญ่ ขับรถป้ายแดง มีเงินเก็บ ชาวบ้านชื่นชม โดนไม่สนความถูกผิด ขอแค่มีเงิน
คิดแล้วมันน้อยใจ
ถ้าเราตั้งใจเรียน จบมาทำงานสุจริต เป็นพลเมืองดี เสียภาษี เลี้ยงลูกตามที่สังคมคาดหวัง ทำตามกฎหมายทุกอย่าง...
สิ่งที่เราควรจะได้ในบั้นปลายคืออะไร?
คำตอบในตำราอาจจะบอกว่า "คือความมั่นคงและชีวิตที่สงบสุข" แต่ในความจริงของประเทศไทยปี 2026 นี้... มันคือเงินเดือน 15,000 บาทที่ถูกแช่แข็งไว้ ในขณะที่ค่าครองชีพ ค่าเทอมลูก และข้าวของถีบตัวสูงขึ้นจนแทบไม่หายใจ สิ้นเดือนมาคือการนั่งเครียดกับบิล และคำขู่จากนายจ้างที่ว่า "รับไม่ได้ก็ออกไป เพราะมีคนพร้อมทำแทนอีกเยอะ"
ในขณะที่อีกมุมหนึ่ง...
คนรอบตัวเราหลายคน ที่เรียนไม่สูง หรือเลือกที่จะเดินข้ามเส้นศีลธรรม บินหนีไปทำงานต่างประเทศแบบผิดกฎหมาย (ไปเป็นผีน้อย หรือทำงานเทาๆ) กลับบ้านมาไม่กี่ปี มีเงินสดก้อนโต สร้างบ้านหลังใหญ่ ขับรถป้ายแดง และที่เจ็บปวดที่สุดคือ "สังคมพร้อมก้มหัวให้การยอมรับและยกย่อง โดยไม่สนใจว่าเงินนั้นมาจากไหน"
พอก้มมองดูตัวเองกับครอบครัวที่พยายามทำทุกอย่างตามกฎของรัฐ พยายามสร้างครอบครัวที่อบอุ่นให้ลูก แต่วันหนึ่งกลับมานั่งถามกันเองด้วยซ้ำว่า... ถ้าทางลัดมันรวยเร็วกว่า และสังคมก็แคร์แค่เงินในกระเป๋า แล้วเราจะทนหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน ซื่อสัตย์ไปเพื่ออะไร?
เมื่อศีลธรรมและความถูกต้องมันเอาไปจ่ายตลาดแทนเงินสดไม่ได้ และโครงสร้างเศรษฐกิจมันบีบให้คนต้องดิ้นรนจนแทบกระอักเลือด... วันนี้เรากำลังอยู่ในสังคมที่ลงโทษคนขยันและให้รางวัลคนข้ามเส้นหรือเปล่า?
คำถามนี้ไม่ได้มีไว้โทษใคร แต่มันคือแผลเป็นของคนที่ก้มหน้าก้มตาทำมาหากินสุจริตทุกคน ที่วันหนึ่งเริ่มรู้สึกว่า... ความซื่อสัตย์มันช่างมีราคาแพง และราคาที่ต้องจ่ายมันแพงเกินกว่าที่คนธรรมดาจะแบกไหวแล้วจริงๆ
ไม่รู้ปัญหาตรงนี้ ใครจะเป็นคนแก้ไข หรือ จะปล่อยไปแบบนี้เลื่อยๆในสังคม ?
ก็จะสั่งสอนกันต่อไปรุ่นต่อรุ่น ไปทำงานยังว่าสิรวยเร็วจบ ไม่ต้องเรียนด้วยเปลืองตัง
แล้วประเทศเราจะพัฒนาได้อย่างไร ?